Sneeuw en Elevators

De frequentie van de stukjes hier begint een beetje af te nemen, merk ik. De nieuwigheid van het wonen in een andere stad is er ook wel af. Sommige bezigheden, vooral de studiegerelateerde, nemen veel tijd in beslag, maar hoeven ook weer niet elke keer in detail te worden beschreven.

Vorige keer zei ik dat ik van plan was te gaan spelen met wat andere muzikanten hier, zodat de op de volgende jam session in 'Klubb Fantoft' samen iets degelijks konden gaan spelen. Inmiddels zijn we al twee keer bij elkaar gekomen, onder de voorlopige naam 'The Elevators' (omdat het ons leuk leek om een liftconcert te geven, we de sfeer naar een hoger niveau brengen, en nummer wilden schrijven met slechts de graffiti in de liften van Fantoft als tekst, et cetera). De bezetting is momenteel twee gitaren, een keyboard, een mandoline en een mondharmonica, en soms zingt er iemand een stukje. Ik vind het verschrikkelijk leuk en leerzaam om een beetje te improviseren met de anderen. Je hoeft maar twee akkoorden in te zetten en er haken mensen in, en een paar minuten later heb je swingende muziek. Ook hebben we 'The House of the Rising Sun' en 'Oh, Darling' bewerkt tot versies waar solo's inpassen (en een mandolinepartij).
De vraag is nu of het even leuk is om naar de luisteren als het is om te spelen, maar dat gaan we komende zondag op de jam session testen. Ook lijkt het erop dat we al iets serieuzers neer moeten zetten over een week, op een Chinees festival hier in Bergen. Onze keyboardster kende de organisator en haalde ons over om in ruil voor eten te komen spelen. Ik ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken. In ieder geval slijt ik nu ongeveer een huidlaag per dag weg op mijn linker vingertoppen door het vele oefenen.

Verder heb ik, eindelijk, mijn kwantummechanische paper opgestuurd naar de Utrechtse professor (exemplaren op te vragen bij ondergetekende, voor de belangstellenden). Nou maar hopen dat het goed genoeg is om het vak succesvol af te ronden.


Gelukkig kom ik ook nog wel eens buiten. Ik blijf enorm genieten van de omgeving van Bergen. Voor de mensen die van plan waren hier langs te komen en het lopen niet schuwen, ik kan jullie zo een paar prachtige wandelingen aanwijzen met verschillende moeilijkheidsgraden en lengtes. Tenminste, ik weet niet hoe ze er zonder sneeuw uitzien.


De mooiste wandeling tot nu toe was die van gisteren, toen we bij Gullfjellet gingen beklimmen, even ten oosten van Bergen. Dit gebied was beduidend minder belopen dan de paden rond Bergen. Het pad dat we volgden was diezelfde dag nog gemaakt door een enkele langlaufer. Dat maakte het lopen niet altijd even makkelijk, omdat je regelmatig ver in de sneeuw zakte, of grote (schuine) plakken ijs moest oversteken. Maar al onderglijdend en wegzakkend hebben we toch een topje bereikt met werkelijk fenomenaal uitzicht. Wandelen door de sneeuw is een heel bijzondere ervaring, omdat er werkelijk niks anders om je heen is dat witte sneeuw, blauwe lucht en een enkel stukje steen. Op de foto's ziet het er daardoor soms wat monochroom uit, maar de werkelijkheid is prachtig. Het landschap wordt er heel stil en rustig van.


Tot slot wilde ik nog even opmerken dat de Noorse taal soms humoristisch uit de hoek kan komen, voor ons Nederlanders dan. Beste voorbeeld hiervan dat ik ben tegengekomen is een kerk hier niet ver vandaan, genaamd 'Slettebakken Kirke.' Je vraagt je af wat er daar gepredikt wordt...