Chinezen en ski's

Er valt een boel te schrijven deze editie, dus misschien is het verstandig er een kopje thee met een stapel kaakjes bij te pakken, om de dorst en lichte trek halverwege wat te sussen.

We beginnen bij vorige week zaterdag, bij het optreden op het Chinese nieuwjaarsfeest. Of eigenlijk de middag ervoor nog, toen ik met Susan (Duitse) en Mathijs een wandelingetje maakte langs en over de lagere regionen van Løvstakken, wat uitmondde in het rollen van enorme sneeuwballen (straal dikke vijftig centimeter), het boetseren van een sneeuwpop met twijfelachtig hoofddeksel en het bijbehorende sneeuwgevecht. Afijn, aan het eind van die middag werd wij, de band, opgehaald bij Fantoft met onze instrumenten. In de zaal waar het grote feestgebeuren plaats zou vinden konden we alvast het geluid regelen en een opstellinkje bouwen. Het grootste deel van de tijd werd besteed aan het vinden van het mengpaneel, alle aanwezige regelchinezen bleven maar zeggen dat ze niks van elektronica wisten. Rond de klok van half zeven werd er wat afhaaleten geserveerd, Chinees natuurlijk, voor alle mensen die bezig waren geweest de zaal te decoreren en voor ons. 'Chinees natuurlijk' werd daarna een beetje de rode draad van de avond. Het overgrote deel van de gasten die binnen kwamen druppelen was Chinees, de aan-elkaar-prater praatte Chinees (en een voorzichtig woordje Noors), en de inhoud van bijna alle programmaonderdelen was Chinees. Deze onderdelen liepen uiteen van een 8-jarig Pakistaans meisje dat piano speelde, een wedstrijd met stokjes eten, een Chinese taalles (in het Chinees) en natuurlijk ons optreden. Dit alles gewenteld in een dikke laag verwarring en onduidelijkheid. Er stonden wel tafels met stoelen voor iedereen, maar mensen liepen vooral rond, praten overal doorheen (in het Chinees) en wij hadden eigenlijk op geen enkel moment een idee van wat er gaande was.
Toch kwamen we tegen het eind van de avond op het podium met zijn vijven, en speelden we onze drie nummers: 'The House of the Rising Sun', een blues in C en 'Oh, Darling.' En het ging goed, vanuit mijn positie klonk het in ieder geval goed (behalve dat ik in mijn vergeetachtigheid iemands solo oversloeg). Ik heb niet naar de gezichten in de zaal kunnen kijken, maar ik vermoed dat het publiek wat verbaasd reageerde op de muur geluid die ineens van het podium kwam. Bovendien was er, in tegenstelling tot de rest van het programma, niet veel Chinees aan ons optreden. Maar wij hadden er lol in, het eten was lekker, dus het was een geslaagde avond.
De volgende avond mochten we alweer los, ditmaal op de tweede 'jam session' van het semester in Klubb Fantoft. Er was tegen verwachting in veel volk op komen dagen om de muziek te beluisteren, misschien voor een gedeelte dankzij de posters die we opgehangen hadden om onze bandnaam ('The Elevators' dus) een beetje naamsbekendheid te geven. Sommige mensen moesten staan of op de grond zitten, en het bleek de drukste zondagavond sinds tijden te zijn. Dit optreden ging nog beter dan de dag ervoor. Het is een bijzonder gevoel als er een volle zaal toeschouwers luid applaudiseert en juicht voor een stukje muziek dat jij net hebt staan voordragen. Niet zozeer egostreling, maar het gevoel dat je niet de enige bent die zich geweldig vermaakt. Het smaakt naar meer. De rest van de avond werd gevuld met enkele andere muzikanten, wat improvisatie hier en daar en tenslotte weer twee nummers gespeeld door mij alleen.

Verdere noemenswaardige activiteiten van afgelopen week: een avond naar de verfilming van "Fantastic Mr. Fox" (aanrader), een avond met soep en spelletjes (Suppe og Spil) bij een Nederlandse uitwisselingsstudent die in het centrum van Bergen zijn kamer heeft, een avond films kijken en overheerlijke zoete broodjes bakken bij een van de Noorse bandleden, een avond nieuwe liedjes verzinnen met de band, een middag in mijn eentje Fløyen beklimmen en wat schrijven op het topje (met ijskoude vingers), en daarna was het alweer weekend.

Sinds de eerste dag in Bergen hing het idee in de lucht om een keertje te gaan skiën in Voss, zo'n 100 km ten oosten van Bergen. Na een vluchtig rekensommetje bleek dat een heel weekend skiën onbetaalbaar is, dus moest het blijven bij een enkel dagje. En dus reden we met de auto van de Slowaakse uitwisselingsstudente Andrea gevuld met nog drie anderen en mijzelf zaterdagochtend om half acht weg van Fantoft. Al snel werd duidelijk dat autorijden in Noorwegen anders is dan autorijden in Nederland. We reden de hele weg over de E16, de enige weg tussen Oslo en Bergen, de twee grootste steden van het land, maar het is een simpele slingerende tweebaansweg, grotendeels door tunnels, die in Nederland met moeite een N-nummer zou bemachtigen. De borden zeggen dat je 60 km/h of 70 km/h moet rijden, maar als je dat netjes doet, of zelfs als je wat harder rijdt, krijg een staart Noren achter je rijden die loeren op een kansje je te passeren. De meesten gaven ons in het voorbijrijden echter geen 'evil eye,' zoals vooral de mannelijke autorijders dat zo goed kunnen, dus ik vermoed dat ze weinig kwaad in de zin hadden. Het kostte uiteindelijk een uur en drie kwartier om Voss te bereiken, waarna het grote zoeken naar de skipiste begon. De tankstationmedewerkster wist van niks ("Ja, je kunt hier skiën, maar hoe je er komt, je moet een weg nemen, omhoog ergens, tsja, ik weet het niet zo goed, het station, ergens, in die buurt, een weg omhoog."). Maar ondanks dat en de complete afwezigheid van verkeersborden die naar de skipiste wezen vonden we vrij snel de goede weg omhoog. De laatste paar honderd meter van die weg was echter compleet bedekt met ijs, waar Andrea's arme Suzuki Swift (en Andrea zelf) niet zo goed raad mee wist. Na enkele pogingen verder te komen, waarbij de auto telkens naar beneden gleed als je de auto van de handrem afhaalde en gas gaf, besloten we de auto maar achter te laten en het laatste stukje te gaan lopen.
Eindelijk bestemming bereikt, ski's en stokken gehuurd, skipas betaald, stoeltjeslift genomen, stonden we met zijn vijven boven op Hanguren, klaar om op een gecontroleerde manier op de latten af te dalen. Ik heb twee keer eerder geskied in de Alpen, maar beide keren kostte het zeker een dag of twee om te wennen aan die dingen aan je voeten en er een beetje mee over weg te kunnen. Ditmaal echter, tot mijn verbazing, had ik na een minuut of tien de vaardigheid waar ik de laatste keer mee eindigde, en ging ik zonder problemen met een noodvaart de berg af. Tenminste, het zal er wel niet fantastisch professioneel hebben uitgezien, maar ik behield consequent mijn evenwicht, de algehele controle en ik kon netjes binnen de lijntjes van de piste blijven. En het voelt geweldig, om je naar beneden te laten vallen, met 60 km/h een scherpe bocht te maken en met soepele bochtjes van een veel te steile helling af te dalen. Alles onder een stralende winterse zon, bij een graad of -5 (al was het die ochtend in de mist nog -18 graden). Na een hele dag op en neer zaten we in het begin van de avond met vermoeide benen in de auto terug naar Bergen, waar je dan bijzonder veel geniet van je grote bord pasta.

Vandaag, tenslotte, liepen we met weer een ander internationaal gezelschap een tochtje over Fløyen en Rundemanen, twee heuvels naast Bergen, om vervolgens achterlangs weer terug te keren naar de stad, waarbij ik me voor de zoveelste maal gelukkig prees met de nabijheid van deze prachtige wandelingen.
Vanwege de grootte van de lap tekst die hierboven staat, schuif ik het onderwerp 'Onderwijs in Bergen' maar even naar volgende keer.