Onderweg naar de lente

Vorige aflevering was ik helemaal vergeten te vermelden dat ik inmiddels een huisgenoot heb. Het is een Fransman genaamd Tristan, die hier drie maanden verblijft voor een bioinformatica stage op een onderzoeksgroep van de universiteit. Ondanks de zeer bescheiden afmetingen van het appartementje waar ik woon, zie of spreek ik hem nauwelijks. Overdag is hij vrijwel altijd weg, en 's avonds ben ik meestal op bezoek bij iemand in het gebouw hiernaast. En als we dan toch onverhoopt tegelijk thuis zijn, zit hij meestal in zijn eigen kamer met de deur dicht. Maar het is een erg vriendelijke jongen, met enkele vreemde eetgewoonten hier en daar. Zo heb ik hem nog nooit met een stuk groente of fruit betrapt, en mag hij graag dineren met spaghetti gedrenkt in sojasaus.
Eindelijk begint het ook hier in het noorden een beetje lente te worden. De afgelopen week heeft het vooral veel geregend, en is de meeste sneeuw in de stad gesmolten. Opeens komen er onder de sneeuw allemaal pleintjes en grasveldjes tevoorschijn. Het verschil is nog groter op de heuvels rond de stad. De paden die ik nu al bijna drie maanden bewandel zijn veranderd in stromende beekjes, en de heuvels blijken veel meer rots te zijn dan ik dacht. De verandering zorgt er wel voor dat je je weg nauwelijks meer vinden kunt, zonder voetstappen in de sneeuw om je te leiden. De lente mag hier dan wat later komen, het is wel een intocht van formaat. Alsof een nieuw landschap plotseling onthuld wordt.

Een avond werd gevuld met een zeer succesvolle jam session, met een volle zaal, ware improvisatie en niets dan enthousiasme onder de muzikanten en de toeschouwers. Ik heb de gehele avond en de dag erna een brede glimlach op mijn gezicht gehad, wat word je blij van zo'n avond vol muziek.
Een andere avond gingen we naar een opvoering van het studententheater, een musical genaamd 'The Rocky Horror Show,' in het Noors maar toch goed te volgen.
Via via kwam ik ook nog terecht bij een kunstacademiestudente die voor haar eindexamenproject een film maakte waarin ze onbekenden kustte, om te onderzoeken hoe mensen daar verschillend mee omgaan en zich (on)gemakkelijk voelen. En dus zal ik eind mei ergens te zien zijn op een eindexamenexpositie, de kunstenares in kwestie kussend.
Met een Duits-Nederlands-Luxemburgs gezelschap van zes personen hebben we gisteren treinkaartjes geboekt voor een tripje naar Göteborg en Stockholm eind april, met het voornemen om door middel van het zogenaamde 'couch surfen' betaling voor slaapplaatsen te ontduiken. Het werd wel eens tijd om Bergen te verlaten en de Scandinavische omgeving te gaan verkennen.
En morgen staat er een dagje skiën in Eikedalen op het programma, met een kleine tweehonderd andere studenten.

Het stukje is helaas geëindigd in een wat saaie opsomming, volgende keer zal ik pogen een wat lopende verhaal te produceren. Tot slot dan nog een zelfportretje, ik had het beloofd.

Muzikale synthese en bakseltjes

Het weer in Bergen is de draad een beetje kwijtgeraakt. Afgelopen week was het veelal grijs, met wolken die rustten op de toppen van de heuvels, met wat regen hier en daar. Maar af en toe brak de boel open, soms maar voor een uurtje, en leek het al een beetje op lente. Vandaag is het precies omgekeerd, het is een mooie dag met wat stapelwolken en mooi Hollands licht, maar in het afgelopen halfuur is er een sneeuwstorm verschenen en verdwenen, slechts op doortocht.
Hier houden we vast aan de hoop dat de winter echt aan zijn laatste loodjes bezig is, en dat de sneeuw snel zal verdwijnen. Sneeuw is mooi en fijn, maar als het dooit wordt sneeuw bruine troep. Je gaat verlangen naar de kleur groen, naar meertjes in plaats van witte vlakken, naar droge broekspijpen na het wandelen.

Sinds de vorige aflevering zijn er weer enkele oefenbijeenkomsten geweest van de band. Improvisatie heeft, tot mijn grote blijdschap, weer een belangrijkere plek ingenomen. De liedjes die we spelen op de jam sessions (ook vanavond is er weer een) zijn leuk om te spelen voor publiek, maar het is niet bijzonder leerzaam. Het improviseren is echter een goede les, en ik geniet met volle teugen. Vorige week verzandde ik met Gunnar (op keyboard ditmaal) in een stukje muziek dat bestond uit twee akkoorden, waar we ongeveer een half uur in bleven hangen. De muziek ging op en neer door alle tempo's, ritmes en volumes, steeds weer proberend het stuk wat te draaien. Het mooiste was nog wel dat we zonder teken of afspraak precies tegelijk hetzelfde akkoord krachtig neerzetten, als een echt einde. Op zo'n moment, na een stroom geluid die niet op lijkt te houden, kun je alleen nog in lachen uitbarsten.
Een paar dagen later een soortgelijk fenomeen, dit keer met twee keyboards en een mondharmonica. Ik hou van dat gevoel dat je niet nadenkt over wat je doet, wat je speelt, maar dat je gewoon luistert naar het geluid dat midden in de kamer hangt, en probeert daar iets aan toe te voegen. Natuurlijk is dit alles geen hoogstaande muziek, misschien niet eens prettig om naar te luisteren, maar het te produceren is magisch.
Eenieder die dit leest en een instrument bespeelt, ik moedig je aan het eens te proberen, of je nou denkt te kunnen improviseren of niet (ikzelf kan er niks van bijvoorbeeld). Verzamel wat mensen die ook iets bespelen, neem een akkoordje of drie en kijk wat er gebeurt. Bij terugkomst in Nederland ga ik zeker op zoek naar een groepje enthousiastelingen.

Verder is het leven niet bijzonder spectaculair geweest de afgelopen dagen, maar dat is zeker geen slechte zaak. Door het slechte weer heb ik slechts een keer een wandeling kunnen maken, naar de top van Løvstakken voor de zoveelste keer, maar vanwege een venijnig windje op de top heb ik er niet lang kunnen blijven. Hetzelfde weer zorgde er wel voor dat ik wat meer tijd heb doorgebracht met een groep uitwisselingsstudenten die goede vrienden beginnen te worden. De grotere keukens in het gebouw naast het mijne lenen zich goed voor samen koken en samen eten. Onder het genot van een PET-fles huisgemaakte wijn, met een smaak die zich laat omschrijven als zoete vruchtjes met een harde trap na, eventueel met een spelletje erbij zijn de avonden goed door te brengen. In deze sferen zijn er al heel wat mooie culinaire creaties ontstaan, zoals pizza-from-scratch, Julia's kerrie/tomatenpastasaus en een soort scones/broodjes met kaas van binnen. Maar het hoogtepunt kwam gisteren, met volledig eigenhandig in elkaar gedraaide kleffe, met amandel en chocoladebrokken gevulde, warme brownies met vanilleijs. Zo verleidelijk dat je tot misselijkheid dooreet, en dan nog een stukje.

Volgende keer komen er weer foto's, misschien zelfs wel eentje waar ik zelf op sta, met mijn veel te lange haar.

Noors vloeken en hemelse koffie

Ik begin zowaar enkele woorden Noors te spreken. Elke week wordt er in het gebouw waar ook de taalcursus Noors wordt gegeven (waar ik niet aan deelneem) een Noorse film getoond, met Noorse ondertitels. Vorige week maandag ging ik daar voor het eerst heen, en toen bleek dat je met de beelden en Nederlandse/Engelse taalkennis als ondersteuning een heel eind kunt komen met het begrijpen van de tekst. Bovendien is het een hele ontspannende manier van je woordenschat vergroten en uitspraak leren kennen. Afgelopen maandag werd de film 'Salmer fra Kjøkkenet' ('Kitchen Stories') getoond, een mooie en licht absurde film die ik iedereen kan aanraden.
Zoals dat wel vaker gaat, leer je als eerste vloeken in een nieuwe taal. In het Noors klinkt het erg goed, al zal ik het natuurlijk niet te veel in het openbaar oefenen (voor een educatief filmpje, zie hier).

En nu we het toch over taal hebben, tijdens een college kwantummechanica vorige week raakte ik zo geïrriteerd over het onvermogen van de professor om haarzelf uit te drukken in lopende zinnen, dat ik haar woorden letterlijk ging notuleren in mijn collegeblok om te kijken of ze misschien bij tweede lezing wel ergens op sloegen. Een representatief fragment uit drie uur college:
(Engels met sterke Poolse tongval) "Ok, so, ehm, and the whole thing makes sense, because, ehm, we would like to have, if we take a wave function in position space, we would like, hmmm?, we would like, right?, this for example, to not to be independent on representation, so now we see, it's like that, in definition, it has to be like this, the completeness criteria, right?, hmmm? ..."
Ik geef het maar op deze tekst enigszins chronologisch te laten verlopen. We springen even terug naar zondag 21 februari, naar de tweede jam session in Klubb Fantoft waar we met de band optraden, dit keer in een aangepaste samenstelling met Julia als zangeres, Miguel als derde gitaar en Dirk die spontaan inviel als drummer. Optreden ging wederom erg goed, al hadden we beter wat langer kunnen wachten met spelen, want aan het einde van de avond was de zaal nog steeds vol, maar was de stroom muziek een beetje opgedroogd.
Zo langzaamaan begin ik wel een beetje te verlangen naar wat meer uitdaging en wat meer originaliteit. Gunnar (de Noor op mandoline/keyboard/zang) is erg muzikaal creatief en humoristisch, en Pietro (de Italiaan op gitaar) en ik moeten in staat zijn wat degelijk gitaarwerk te produceren, dus de ingrediënten zijn aanwezig voor 'echte' muziek. Ik hoop dat we binnenkort wat extremere versies van nummers in elkaar kunnen draaien, of meer eigen geschreven nummers (Gunnar heeft al een briljant nummer geschreven over de wasmachines op Fantoft, tekst verschijnt tezijnertijd hier op de blog).
Verder blijf ik natuurlijk veel wandelen, nog steeds door de sneeuw. Ulriken werd twee keer binnen een week beklommen. De tweede keer probeerden we de berg in omgekeerde volgorde te bedwingen, dat wil zeggen, de steile route omhoog (zie foto hierboven, met een korrel zout) en de wat vriendelijkere lange weg naar beneden. Het had toen net een hele dag en een nacht gesneeuwd, dus kwamen we thuis met compleet doorweekte broeken en schoenen, en compleet vermoeid door het ploegen door de sneeuwlaag die op sommige plekken meer dan een meter dik was (op een gegeven moment moest ik uit de sneeuw getrokken worden omdat ik tot mijn middel in de sneeuw gezakt was).
Een nieuwe vondst was de Lyderhorn, ten Westen van Bergen. Deze wandeling bevindt zich iets verder van de drukte van de stad, en geeft weer een ander beeld van de omgeving van Bergen. Ik wandelde omhoog, in slechts een T-shirt en een trui, badend in de zon, met de vogeltjes fluitend om mij heen, door de sneeuw, langs wat meertjes, rotsen en bomen. Het voelde als lente, met alle schoonheden van de winter. Dagen als deze blijven zich opstapelen, het Bergense snertweer heeft zijn thuiskomst wederom uitgesteld.

Tenslotte nog een klein voorproefje voor de koffieliefhebbers die Bergen gaan bezoeken. Vandaag maakte ik een ronde door het centrum van Bergen met iemand die namens de toneelvereniging posters op ging hangen, hetgeen ons langs vele gezellige café's bracht (denk houten muren, bankstellen, goede geur uit de keuken en een grote gevulde boekenplank voor als je iets wilt lezen). Op ons lijstje stond ook Det Lille Kaffekompaniet, een heel klein koffiebarretje achter het beginstation van Fløybanen. Ik herinnerde te hebben gelezen in de Lonely Planet dat ze daar de beste koffie van Noorwegen schonken, dus ik moest de proef op de som nemen. Ik betaalde 20 kronen (dat is veel) voor een kopje espresso dat met de grootste moeite op te delen was in drie muizenslokjes, niet meer dan een bodempje in het toch al kleine kopje. Maar ik heb nog nooit eerder zo'n koffiesmaak mee mogen maken, met alle bittere, zoete en donkere trekjes die koffie lekker zo maken. Eenieder die mij op komt zoeken kan een bezoekje aan dit zaakje niet overslaan, ik kan je beloven dat je nog nooit zoiets geproefd hebt.