Muzikale synthese en bakseltjes

Het weer in Bergen is de draad een beetje kwijtgeraakt. Afgelopen week was het veelal grijs, met wolken die rustten op de toppen van de heuvels, met wat regen hier en daar. Maar af en toe brak de boel open, soms maar voor een uurtje, en leek het al een beetje op lente. Vandaag is het precies omgekeerd, het is een mooie dag met wat stapelwolken en mooi Hollands licht, maar in het afgelopen halfuur is er een sneeuwstorm verschenen en verdwenen, slechts op doortocht.
Hier houden we vast aan de hoop dat de winter echt aan zijn laatste loodjes bezig is, en dat de sneeuw snel zal verdwijnen. Sneeuw is mooi en fijn, maar als het dooit wordt sneeuw bruine troep. Je gaat verlangen naar de kleur groen, naar meertjes in plaats van witte vlakken, naar droge broekspijpen na het wandelen.

Sinds de vorige aflevering zijn er weer enkele oefenbijeenkomsten geweest van de band. Improvisatie heeft, tot mijn grote blijdschap, weer een belangrijkere plek ingenomen. De liedjes die we spelen op de jam sessions (ook vanavond is er weer een) zijn leuk om te spelen voor publiek, maar het is niet bijzonder leerzaam. Het improviseren is echter een goede les, en ik geniet met volle teugen. Vorige week verzandde ik met Gunnar (op keyboard ditmaal) in een stukje muziek dat bestond uit twee akkoorden, waar we ongeveer een half uur in bleven hangen. De muziek ging op en neer door alle tempo's, ritmes en volumes, steeds weer proberend het stuk wat te draaien. Het mooiste was nog wel dat we zonder teken of afspraak precies tegelijk hetzelfde akkoord krachtig neerzetten, als een echt einde. Op zo'n moment, na een stroom geluid die niet op lijkt te houden, kun je alleen nog in lachen uitbarsten.
Een paar dagen later een soortgelijk fenomeen, dit keer met twee keyboards en een mondharmonica. Ik hou van dat gevoel dat je niet nadenkt over wat je doet, wat je speelt, maar dat je gewoon luistert naar het geluid dat midden in de kamer hangt, en probeert daar iets aan toe te voegen. Natuurlijk is dit alles geen hoogstaande muziek, misschien niet eens prettig om naar te luisteren, maar het te produceren is magisch.
Eenieder die dit leest en een instrument bespeelt, ik moedig je aan het eens te proberen, of je nou denkt te kunnen improviseren of niet (ikzelf kan er niks van bijvoorbeeld). Verzamel wat mensen die ook iets bespelen, neem een akkoordje of drie en kijk wat er gebeurt. Bij terugkomst in Nederland ga ik zeker op zoek naar een groepje enthousiastelingen.

Verder is het leven niet bijzonder spectaculair geweest de afgelopen dagen, maar dat is zeker geen slechte zaak. Door het slechte weer heb ik slechts een keer een wandeling kunnen maken, naar de top van Løvstakken voor de zoveelste keer, maar vanwege een venijnig windje op de top heb ik er niet lang kunnen blijven. Hetzelfde weer zorgde er wel voor dat ik wat meer tijd heb doorgebracht met een groep uitwisselingsstudenten die goede vrienden beginnen te worden. De grotere keukens in het gebouw naast het mijne lenen zich goed voor samen koken en samen eten. Onder het genot van een PET-fles huisgemaakte wijn, met een smaak die zich laat omschrijven als zoete vruchtjes met een harde trap na, eventueel met een spelletje erbij zijn de avonden goed door te brengen. In deze sferen zijn er al heel wat mooie culinaire creaties ontstaan, zoals pizza-from-scratch, Julia's kerrie/tomatenpastasaus en een soort scones/broodjes met kaas van binnen. Maar het hoogtepunt kwam gisteren, met volledig eigenhandig in elkaar gedraaide kleffe, met amandel en chocoladebrokken gevulde, warme brownies met vanilleijs. Zo verleidelijk dat je tot misselijkheid dooreet, en dan nog een stukje.

Volgende keer komen er weer foto's, misschien zelfs wel eentje waar ik zelf op sta, met mijn veel te lange haar.