Noors vloeken en hemelse koffie

Ik begin zowaar enkele woorden Noors te spreken. Elke week wordt er in het gebouw waar ook de taalcursus Noors wordt gegeven (waar ik niet aan deelneem) een Noorse film getoond, met Noorse ondertitels. Vorige week maandag ging ik daar voor het eerst heen, en toen bleek dat je met de beelden en Nederlandse/Engelse taalkennis als ondersteuning een heel eind kunt komen met het begrijpen van de tekst. Bovendien is het een hele ontspannende manier van je woordenschat vergroten en uitspraak leren kennen. Afgelopen maandag werd de film 'Salmer fra Kjøkkenet' ('Kitchen Stories') getoond, een mooie en licht absurde film die ik iedereen kan aanraden.
Zoals dat wel vaker gaat, leer je als eerste vloeken in een nieuwe taal. In het Noors klinkt het erg goed, al zal ik het natuurlijk niet te veel in het openbaar oefenen (voor een educatief filmpje, zie hier).

En nu we het toch over taal hebben, tijdens een college kwantummechanica vorige week raakte ik zo geïrriteerd over het onvermogen van de professor om haarzelf uit te drukken in lopende zinnen, dat ik haar woorden letterlijk ging notuleren in mijn collegeblok om te kijken of ze misschien bij tweede lezing wel ergens op sloegen. Een representatief fragment uit drie uur college:
(Engels met sterke Poolse tongval) "Ok, so, ehm, and the whole thing makes sense, because, ehm, we would like to have, if we take a wave function in position space, we would like, hmmm?, we would like, right?, this for example, to not to be independent on representation, so now we see, it's like that, in definition, it has to be like this, the completeness criteria, right?, hmmm? ..."
Ik geef het maar op deze tekst enigszins chronologisch te laten verlopen. We springen even terug naar zondag 21 februari, naar de tweede jam session in Klubb Fantoft waar we met de band optraden, dit keer in een aangepaste samenstelling met Julia als zangeres, Miguel als derde gitaar en Dirk die spontaan inviel als drummer. Optreden ging wederom erg goed, al hadden we beter wat langer kunnen wachten met spelen, want aan het einde van de avond was de zaal nog steeds vol, maar was de stroom muziek een beetje opgedroogd.
Zo langzaamaan begin ik wel een beetje te verlangen naar wat meer uitdaging en wat meer originaliteit. Gunnar (de Noor op mandoline/keyboard/zang) is erg muzikaal creatief en humoristisch, en Pietro (de Italiaan op gitaar) en ik moeten in staat zijn wat degelijk gitaarwerk te produceren, dus de ingrediënten zijn aanwezig voor 'echte' muziek. Ik hoop dat we binnenkort wat extremere versies van nummers in elkaar kunnen draaien, of meer eigen geschreven nummers (Gunnar heeft al een briljant nummer geschreven over de wasmachines op Fantoft, tekst verschijnt tezijnertijd hier op de blog).
Verder blijf ik natuurlijk veel wandelen, nog steeds door de sneeuw. Ulriken werd twee keer binnen een week beklommen. De tweede keer probeerden we de berg in omgekeerde volgorde te bedwingen, dat wil zeggen, de steile route omhoog (zie foto hierboven, met een korrel zout) en de wat vriendelijkere lange weg naar beneden. Het had toen net een hele dag en een nacht gesneeuwd, dus kwamen we thuis met compleet doorweekte broeken en schoenen, en compleet vermoeid door het ploegen door de sneeuwlaag die op sommige plekken meer dan een meter dik was (op een gegeven moment moest ik uit de sneeuw getrokken worden omdat ik tot mijn middel in de sneeuw gezakt was).
Een nieuwe vondst was de Lyderhorn, ten Westen van Bergen. Deze wandeling bevindt zich iets verder van de drukte van de stad, en geeft weer een ander beeld van de omgeving van Bergen. Ik wandelde omhoog, in slechts een T-shirt en een trui, badend in de zon, met de vogeltjes fluitend om mij heen, door de sneeuw, langs wat meertjes, rotsen en bomen. Het voelde als lente, met alle schoonheden van de winter. Dagen als deze blijven zich opstapelen, het Bergense snertweer heeft zijn thuiskomst wederom uitgesteld.

Tenslotte nog een klein voorproefje voor de koffieliefhebbers die Bergen gaan bezoeken. Vandaag maakte ik een ronde door het centrum van Bergen met iemand die namens de toneelvereniging posters op ging hangen, hetgeen ons langs vele gezellige café's bracht (denk houten muren, bankstellen, goede geur uit de keuken en een grote gevulde boekenplank voor als je iets wilt lezen). Op ons lijstje stond ook Det Lille Kaffekompaniet, een heel klein koffiebarretje achter het beginstation van Fløybanen. Ik herinnerde te hebben gelezen in de Lonely Planet dat ze daar de beste koffie van Noorwegen schonken, dus ik moest de proef op de som nemen. Ik betaalde 20 kronen (dat is veel) voor een kopje espresso dat met de grootste moeite op te delen was in drie muizenslokjes, niet meer dan een bodempje in het toch al kleine kopje. Maar ik heb nog nooit eerder zo'n koffiesmaak mee mogen maken, met alle bittere, zoete en donkere trekjes die koffie lekker zo maken. Eenieder die mij op komt zoeken kan een bezoekje aan dit zaakje niet overslaan, ik kan je beloven dat je nog nooit zoiets geproefd hebt.