Onderweg naar de lente

Vorige aflevering was ik helemaal vergeten te vermelden dat ik inmiddels een huisgenoot heb. Het is een Fransman genaamd Tristan, die hier drie maanden verblijft voor een bioinformatica stage op een onderzoeksgroep van de universiteit. Ondanks de zeer bescheiden afmetingen van het appartementje waar ik woon, zie of spreek ik hem nauwelijks. Overdag is hij vrijwel altijd weg, en 's avonds ben ik meestal op bezoek bij iemand in het gebouw hiernaast. En als we dan toch onverhoopt tegelijk thuis zijn, zit hij meestal in zijn eigen kamer met de deur dicht. Maar het is een erg vriendelijke jongen, met enkele vreemde eetgewoonten hier en daar. Zo heb ik hem nog nooit met een stuk groente of fruit betrapt, en mag hij graag dineren met spaghetti gedrenkt in sojasaus.
Eindelijk begint het ook hier in het noorden een beetje lente te worden. De afgelopen week heeft het vooral veel geregend, en is de meeste sneeuw in de stad gesmolten. Opeens komen er onder de sneeuw allemaal pleintjes en grasveldjes tevoorschijn. Het verschil is nog groter op de heuvels rond de stad. De paden die ik nu al bijna drie maanden bewandel zijn veranderd in stromende beekjes, en de heuvels blijken veel meer rots te zijn dan ik dacht. De verandering zorgt er wel voor dat je je weg nauwelijks meer vinden kunt, zonder voetstappen in de sneeuw om je te leiden. De lente mag hier dan wat later komen, het is wel een intocht van formaat. Alsof een nieuw landschap plotseling onthuld wordt.

Een avond werd gevuld met een zeer succesvolle jam session, met een volle zaal, ware improvisatie en niets dan enthousiasme onder de muzikanten en de toeschouwers. Ik heb de gehele avond en de dag erna een brede glimlach op mijn gezicht gehad, wat word je blij van zo'n avond vol muziek.
Een andere avond gingen we naar een opvoering van het studententheater, een musical genaamd 'The Rocky Horror Show,' in het Noors maar toch goed te volgen.
Via via kwam ik ook nog terecht bij een kunstacademiestudente die voor haar eindexamenproject een film maakte waarin ze onbekenden kustte, om te onderzoeken hoe mensen daar verschillend mee omgaan en zich (on)gemakkelijk voelen. En dus zal ik eind mei ergens te zien zijn op een eindexamenexpositie, de kunstenares in kwestie kussend.
Met een Duits-Nederlands-Luxemburgs gezelschap van zes personen hebben we gisteren treinkaartjes geboekt voor een tripje naar Göteborg en Stockholm eind april, met het voornemen om door middel van het zogenaamde 'couch surfen' betaling voor slaapplaatsen te ontduiken. Het werd wel eens tijd om Bergen te verlaten en de Scandinavische omgeving te gaan verkennen.
En morgen staat er een dagje skiën in Eikedalen op het programma, met een kleine tweehonderd andere studenten.

Het stukje is helaas geëindigd in een wat saaie opsomming, volgende keer zal ik pogen een wat lopende verhaal te produceren. Tot slot dan nog een zelfportretje, ik had het beloofd.