Verjaren en afronden

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik schreef, teken dat ik weinig tijd heb gehad om eens rustig achter mijn computer te zitten en teken dat er wel het een en ander te vertellen is. Mijn tijd in Bergen loopt ten einde, over twee weken is Raoul hier aangekomen en trek ik met hem en Mathijs de bergen in voor een week of twee. Hoe dit precies gaat verlopen is nog niet helemaal duidelijk, omdat er, geloof het of niet, nog veel te veel sneeuw ligt in het Noorse binnenland. Mathijs heeft met een paar anderen afgelopen dagen pogingen ondernomen om in Stolsheimen, een gebied net achter Bergen, een paar hutten te bereiken, maar alle tochten werden afgebroken vanwege een overmaat sneeuw. Tenzij de sneeuw de komende twee weken heel hard gaat smelten, de mensen van de DNT de bruggen neerleggen en we de Hardangervidda in kunnen, zullen we een nieuw plan moeten trekken, met wandelingen wat dichter bij de kust.

Einde betekent ook dat de vakken op de universiteit afgerond moeten worden. Het scheikundevak dat ik volgde is inmiddels afgelopen, met een enkele korte presentatie was het ineens klaar, punten binnen. Op 7 en 10 juni moet ik nog een mondeling tentamen neurochemie en een schriftelijk tentamen kwantummechanica ondergaan, en de tijd ervoor zo veel mogelijk besteden aan het voorbereiden daarvan. Ik ben geenszins overtuigd dat ik deze vakken makkelijk zal halen, aangezien beide een eindje uit de route van mijn gebruikelijke studiegebied liggen en ik tot nog toe vooral bezig ben geweest met het vermijden van geestelijke arbeid.

Ondertussen heb ik wel een nuttige voorbereiding voor mijn master getroffen, die komende september in Utrecht gaat beginnen. Voor die master word je namelijk geacht een jaar lang onderzoek te doen op een chemische vakgroep van de universiteit, en deze plek dien je zelf te vinden. Na wat mailtjes heen en weer heb ik de keuze tussen twee projecten bij dezelfde begeleider voorgelegd gekregen, op de vakgroep Inorganic Chemistry and Catalysis. Ik ga dan ofwel proberen vetzuurgestabiliseerde katalytische halfgeleider nanodeeltjes op een poreuze koolstofdrager te plaatsen, ofwel nieuwe karakterisatiemogelijkheden onderzoeken voor allerhande nanodeeltjes, gebruik makend van röntgenstraling en elektronenbundels. Voor die laatste optie zou ik dan ook een keer of twee mee gaan naar de synchrotron (een soort deeltjesversneller voor licht, CERN maar dan een stuk kleiner) in Hamburg of Grenoble, en mijn toekomstige begeleider vermeldde alvast even dat de vakgroep goede connecties heeft met een heleboel vooraanstaande buitenlandse onderzoeksinstituten, voor als ik mijn stage moet gaan doen voor het masterdiploma. Deze begeleider is een goede, erg enthousiast en heeft nu al een bescheiden reputatie binnen het chemische departement, omdat hij prijzen wist te winnen en tijdens zijn master al enkele artikelen wist te publiceren.
Dit alles stelt me gerust dat ik de komende twee jaar iets ga leren, dat ze nuttig gaan worden voor mijn chemische ontwikkeling en dat ik de gelegenheid ga krijgen een prestigieuze universiteit te bezoeken.

En dan was ik ook nog jarig. Heel veel dank voor de post en de verjaardagswensen anderszins, ik geniet nog steeds erg veel van geluid uit Nederland. Het weer was voor de gelegenheid prachtig, zo mooi zelfs dat ik met Mathijs en Christoph een duik kon nemen in het zeewater bij het koninklijk landhuis in Bergen. 's Avonds kwamen er een boel mensen met nog meer eten langs, met een groot internationaal eetfestijn tot gevolg. Hoogtepunten waren de brownies, de inmiddels klassieke ostscones, Mathijs' zelfgebakken appeltaart en Andreas' zelfgebakken croissants en pains au chocolat. Het was een van die avonden waar er aan noch het eten noch de gezelligheid een eind lijkt te komen.
De dag erna kwam mijn moeder aangevlogen, en kon ze nog net de laatste jam session van het semester meepakken. We speelden het grootste deel van de avond vol, met achteraf een licht neerslachtige Gunnar die graag nog vele sessies muziek met ons gezelschap had willen maken. De dag erna arriveerden Elias en Malu. Wederom kon ik de stad laten zien (en Det Lille Kaffekompaniet, voor de dagelijkse dosis espresso), en dit maal ook veel natuur. Met het weer goedgezind, min of meer, beklommen we Ulriken en Fløyen, en maakte ik met Elias en Malu een tochtje rond Telavåg op Sotra. Ook at ik voor het eerst buiten de deur in Bergen, en het blijkt goed mogelijk om erg lekker te eten voor een goede prijs, mits je de wijn achterwege laat. Het bezoek kreeg nog enkele tassen spullen van Mathijs en mij in handen gedrukt, zodat we tijdens het liften terug naar Nederland (hopelijk) niet meer dan een backpack, plus een gitaarkoffer in mijn geval, hoeven mee te nemen.

Om maar bij de rode draad van dit verhaal te eindigen, het semester komt ten einde. Er zijn veel 'laatste dingen,' en langzaamaan vertrekken de mensen met wie ik de afgelopen maanden opgetrokken heb. Belangrijkste in dit verband is Julia, die ik sinds een kleine maand mijn vriendin kan noemen. En dan kun je je tijd samen nog zo goed besteden (en gelukkig zijn de dagen tegenwoordig bijna zonder einde), het moment van afscheid blijft als een donkere wolk in het achterhoofd hangen.